Φωνές από τον δρόμο

Προσγειωθήκαμε στο Γάντο μετά τις έντεκα και ο προμηθευτής μάς περίμενε στον χώρο στάθμευσης με τα χαρτιά ήδη εκτυπωμένα. Είκοσι λεπτά αργότερα ήμασταν ήδη στη GC-1 με κατεύθυνση προς τον νότο.

Παραλάβαμε το αυτοκίνητο στη Μασπαλόμας την τέταρτη μέρα αντί στο αεροδρόμιο, κάτι που μας γλίτωσε τρεις μέρες πληρωμής για ένα αυτοκίνητο που θα έμενε παρκαρισμένο έξω από το διαμέρισμα.

Πήραμε ένα μικρό χειροκίνητο στη GC-60 μέσα από τη Φατάγα προς την Τεχέδα. Αργό, απότομο και άξιζε κάθε φουρκέτα. Ο κινητήρας το συγκράτησε στην κατάβαση χωρίς να χρειαστεί να πατήσουμε πολύ τα φρένα.

Το Πουέρτο δε Μογάν είναι χτισμένο πάνω στις πλαγιές της κοιλάδας και οι δρόμοι είναι στενοί, οπότε χάρηκα που είχαμε ζητήσει αυτόματο. Το πάρκινγκ στο ξενοδοχείο ήταν αυτό που έκανε το αυτοκίνητο να αξίζει τον κόπο.

Η χρεωστική κάρτα έγινε δεκτή χωρίς κανένα πρόβλημα, κάτι που τα γκισέ μέσα στο τερματικό μάς είχαν πει ότι ήταν αδύνατο. Δεν κρατήθηκε τίποτα και δεν εμφανίστηκε τίποτα στην κίνηση του λογαριασμού μετά.

Χρησιμοποιήσαμε το αυτοκίνητο για τον βορρά, όχι για την πόλη. Η Λας Καντέρας και η Βεγκέτα είναι προσβάσιμες με τα πόδια· τα Αρούκας και το Τερόρ όχι. Το υπόγειο πάρκινγκ κοντά στην Τριάνα ήταν η εύκολη λύση για το βράδυ.

Οδηγήσαμε από τον ηλιόλουστο νότο μέσα στα σύννεφα στην Αγαέτε και βγήκαμε ξανά μέσα σε μία ώρα. Τα καύσιμα ήταν αισθητά φθηνότερα απ' ό,τι στη χώρα μας, κάτι που κανείς δεν μας είχε πει πριν φτάσουμε.